Poffeltjes eten

18 juli.- 

'Hoe oud ben jij?'

Het kleine jongetje keek mij, na zijn vraag, peinzend aan. Alsof hij het antwoord zelf al aan het ontdekken was.

'Nou, wat denk je?' vroeg ik hem.

Hij draaide zijn hoofd naar links en keek naar zijn, zoals later bleek, opa, die bij het raam van de trein coupé zat.

Ze waren met z'n tweeën in Amersfoort ingestapt.

'Mijn opa is al heel oud,' begon het jongetje als een waar diplomaat.

Hij keek nog eens en zei toen iets te enthousiast: 'Jij bent veel ouder. Ik denk honderd!'

Zonder iets te laten merken, keek ik voorzichtig in het raam naar het gezicht waar ik nu toch wel eens een beetje aan gewend zou moeten zijn.

Honderd vond ik wel wat overdreven.

De sproetenkop had wel een punt.

Maar hij was nog niet klaar met mij.

'En waar ga jij naar toe?'

Ik antwoordde: 'Eerst met deze trein naar Hilversum en dan op de fiets naar Laren.'

Hij schoot naar zijn opa en riep loeihard door de stiltecoupé: 'Opa!!! Hij gaat ook naar Laren! Wij ook toch?'

'Ja,' zei de opa die er zichtbaar al een hele dag op had zitten met het bijdehandje.

Hij keek in mijn richting: 'We zijn naar de dierentuin geweest.'

Het woord dierentuin veroorzaakte een adrenaline reactie bij het jongetje, die in sneltreinvaart al zijn hoogtepunten van de dag op ging noemen.

Het enthousiasme was even leuk als aanstekelijk.

'Meneer, mag ik u er op wijzen dat u in een stiltecoupé zit,' hoorde ik plotseling en ik keek recht in het gezicht van het type 'liever quinoa dan een biefstuk'. Groene Amsterdammer in haar hand en een kop vol chagrijn.

'Oh, neemt u ons niet kwalijk,' zei ik de schuld op mij nemend voor dat kleine ventje, terwijl opa gierend van de lach tegen het raam gekleefd zat.

Ik fluisterde naar de jongen: 'En wat ga jij in Laren doen?'

Hij had de boodschap begrepen en op samenzweerderige toon fluisterde hij terug: 'Poffeltjes eten.'

Ik zei: 'Poffertjes eten!'

'Ja, zei het ventje: 'Poffeltjes. die vind ik lekker.

Opa knikte in mijn richting. 'We gaan elke maand ergens heen samen. Maar hij wil altijd eindigen bij de poffertjeskraam in Laren.'

Station Hilversum.

We liepen samen het perron af.

Het ventje keek mij nog een keertje aan en zei: 'Ga jij echt op de fiets?'

Ik zei: Ja, en ik ben er eerder dan jij.'

'Kan jij nog wel fietsen dan?' besloot hij even bijdehand als hij was begonnen.

 

 

Bron: Wim Jordaen

   
 
 
 
 
 
 
 
 
 



Ga terug

Publicatie datum: 18-7-2019

[Laren in beeld]

[Column]

Zelfstandigheid kan alleen maar als je je geld op orde hebt en samenwerkt met de buren

8 sept.- "Een erfgooier is nu eenmaal niet iemand die men op de tenen moet gaan staan, in casu in zijn rechten tekort moet doen. Dan verzet hij zich hevig, toont zich zolang koppig en onhandelbaar totdat hij verkregen heeft wa  Lees verder

[Kijk op Laren]

Een sterk dorp

7 sept.- De zomervakantie is voorbij, scholen zijn weer begonnen. Met een geslaagd eerste foodtruckfestival en een jubilerend traditioneel oogstfeest heeft Laren elkaar weer kunnen ontmoeten. Ook het politieke jaar gaat weer begonnen. Larens Behoud zal zich ook het komende jaar inzetten v  Lees verder

[Het weer in Laren]

12,5°Cwo
14,5°Cdo
15°Cvr
13°Cza

[Opinie]

Timo Smit

1 sept.- Een lantaarnpaal is niet links of rechts. Hij moet er wel of niet staan. En als hij er staat moet hij branden. Op pagina 92 van het boek "Erfgooiers geportretteerd" kijkt Laarder Timo Smit met een peinzende  Lees verder

[Nieuws uitzendingen]

  • Bekijk video beelden van de NOS op nos.nl
  • Bekijk video beelden op RTV NH
  • Bekijk video beelden op de website van Radio 6 FM TV

[Schetsen van Laren]

Bol an 89: De Singers

16 okt.-Waarom heeft het echtpaar Anna en William Singer, hun miljoenenvermogen honderd jaar geleden nooit aangewend om kunst te kopen van nu wereldberoemde schilders als Piet Mondriaan of Bart van der Leck die in Laren vlak bij hen om de hoek woonden. Had de zoon van de Pittsburghse staalmagnaat er geen oog voor? Was het hun behoudende, nogal zoet  Lees verder

[Volg Larens Behoud op]