Poffeltjes eten

18 juli.- 

'Hoe oud ben jij?'

Het kleine jongetje keek mij, na zijn vraag, peinzend aan. Alsof hij het antwoord zelf al aan het ontdekken was.

'Nou, wat denk je?' vroeg ik hem.

Hij draaide zijn hoofd naar links en keek naar zijn, zoals later bleek, opa, die bij het raam van de trein coupé zat.

Ze waren met z'n tweeën in Amersfoort ingestapt.

'Mijn opa is al heel oud,' begon het jongetje als een waar diplomaat.

Hij keek nog eens en zei toen iets te enthousiast: 'Jij bent veel ouder. Ik denk honderd!'

Zonder iets te laten merken, keek ik voorzichtig in het raam naar het gezicht waar ik nu toch wel eens een beetje aan gewend zou moeten zijn.

Honderd vond ik wel wat overdreven.

De sproetenkop had wel een punt.

Maar hij was nog niet klaar met mij.

'En waar ga jij naar toe?'

Ik antwoordde: 'Eerst met deze trein naar Hilversum en dan op de fiets naar Laren.'

Hij schoot naar zijn opa en riep loeihard door de stiltecoupé: 'Opa!!! Hij gaat ook naar Laren! Wij ook toch?'

'Ja,' zei de opa die er zichtbaar al een hele dag op had zitten met het bijdehandje.

Hij keek in mijn richting: 'We zijn naar de dierentuin geweest.'

Het woord dierentuin veroorzaakte een adrenaline reactie bij het jongetje, die in sneltreinvaart al zijn hoogtepunten van de dag op ging noemen.

Het enthousiasme was even leuk als aanstekelijk.

'Meneer, mag ik u er op wijzen dat u in een stiltecoupé zit,' hoorde ik plotseling en ik keek recht in het gezicht van het type 'liever quinoa dan een biefstuk'. Groene Amsterdammer in haar hand en een kop vol chagrijn.

'Oh, neemt u ons niet kwalijk,' zei ik de schuld op mij nemend voor dat kleine ventje, terwijl opa gierend van de lach tegen het raam gekleefd zat.

Ik fluisterde naar de jongen: 'En wat ga jij in Laren doen?'

Hij had de boodschap begrepen en op samenzweerderige toon fluisterde hij terug: 'Poffeltjes eten.'

Ik zei: 'Poffertjes eten!'

'Ja, zei het ventje: 'Poffeltjes. die vind ik lekker.

Opa knikte in mijn richting. 'We gaan elke maand ergens heen samen. Maar hij wil altijd eindigen bij de poffertjeskraam in Laren.'

Station Hilversum.

We liepen samen het perron af.

Het ventje keek mij nog een keertje aan en zei: 'Ga jij echt op de fiets?'

Ik zei: Ja, en ik ben er eerder dan jij.'

'Kan jij nog wel fietsen dan?' besloot hij even bijdehand als hij was begonnen.

 

 

Bron: Wim Jordaen

   
 
 
 
 
 
 
 
 
 



Ga terug

Publicatie datum: 18-7-2019

[Laren in beeld]

[Column]

IJspret

12 nov.- De dagen worden weer korter en donkerder, de temperatuur daalt; dan weet je dat het er weer aan zit te komen... “Winter Village” de ijsbaan in Laren, een jaarlijks terugkomend evenement op de Bri  Lees verder

[Kijk op Laren]

Door De Bank Genomen

17 nov.- “Wat een fantastisch en spontaan initiatief vanuit betrokken dorpelingen o.a Ineke van Vaassen, Bettie Bruins, Antoinetty vd Brink, Herold van d Berg en Wim Jordaan.De voorbereidingen van het open atelier waar 10 lokale kunstenaars hun werk tonen zijn in volle ga  Lees verder

[Het weer in Laren]

9°Cvr
9°Cza
10°Czo
9°Cma

[Opinie]

Dilemma

28 nov.- Bij alle gesprekken over duur- zaamheid lopen we steeds meer tegen keuzes aan. Kunnen we nog wel vliegen naar onze vakantiebe- stemming? Is de auto voor dit ritje echt noodzakelijk? Mogen we nog wel kerstverlichting in de boom hangen? Moeten we niet allemaal meer vegetarisch gaan eten? Dilemma’s! Voor het verlagen van de CO2-uitstoot zijn er twee spo- ren die tegelijkertijd bewandeld moeten worden: bespa- ren op het gebruik van energie en het opwekken van groene energie.Begin volgend jaar moet er een voorstel liggen waarin de regio Gooi- en Vechtstreek aangeeft hoe h  Lees verder

[Nieuws uitzendingen]

  • Bekijk video beelden van de NOS op nos.nl
  • Bekijk video beelden op RTV NH
  • Bekijk video beelden op de website van Radio 6 FM TV

[Schetsen van Laren]

Bol an 96

4 dec.- Een paar weken geleden kwamen we als ‘sponsorbrigade’ bij elkaar, drie oud-collegae met wie ik als producent samen heb gewerkt bij de ontwikkeling en vormgeving van commerciële televisie in Nederland.  Met een sjiek woord noemen ze dat non-spotcommunicatie. De collegialiteit van destijds  Lees verder

[Volg Larens Behoud op]